20 Ben je twintig dan is 'het' allemaal nog vers, net achter de rug. Eindelijk vrijheid! Je wil verder met je leven, er niet meer aan denken. Vergeten en genieten! Je stort je in je werk, je hobbies en andere bezigheden. Het liefst zoveel mogelijk. Tot je niet meer kan en rust moet nemen. Te hard gewerkt? Dat werd toen wel gedacht. 

 

25 Vijfentwintig, het gebeurt opnieuw. Moe, onpeilbaar moe, je lichaam schreeuwt om rust. Overwerkt? Alles wees er op.

 

30+ In de dertig, gebeurt het alweer. Alleen kan je nu echt niet meer. Je lichaam protesteert. Uitgeput en radeloos kom je tot inzicht. Je herinneringen aan je jeugd, de donkere perioden en de vrije val in je dromen, die eindeloze diepte in. Overspannen? Toen niet meer, ik had hulp nodig. Het werd de start van een zoektocht en het begin van inzicht. Maar had ik de boodschap toen ook werkelijk begrepen?

 

50+ Inmiddels in de vijftig.

Mijn lichaam vertaalde de worsteling in mijn hoofd naar duizelingen, uitputting en onberedeneerde woedebuien, eigenlijk om alles. Ruzie met mezelf, mijn lichaam en met iedereen, ik kon niet meer. De pijn, nog steeds aanwezig door onverwerkt verleden. Kan dat wel, verwerken?

 

Mijn lichaam vertelde het verhaal, ik kon niet anders meer dan luisteren en ging aan de slag.

 

[lees verder...]