Het artikel "Ruzie met je hersenen" door Marion van Es, in de Telegraafbijlage "Vrouw", trok mijn aandacht. Het vertelde over het succes dat Dora Vermanen bereikt met EMDR. Ik werd er door gegrepen en besloot met Dora in contact te treden.

 

Dat was een ingrijpende keuze, ik had een strijd verloren. Maar het was ook een belangrijke stap, de oorlog was nog niet verloren!

Eye movement desensitization and reprocessing (EMDR) wordt veel toegepast, o.a. bij PTSS, en wordt als één van de meest succesvolle behandelmethoden beschouwd. Maar wat doet het met mij? 

 

Het is in ieder geval hard werken, als in een emotionele achtbaan gaat je hele leven op zijn kop en voert je terug langs het pad dat je jarenlang zo zorgvuldig hebt gemeden; wanhoop, chaos en soms ook ten einde raad. 

 

EMDR helpt je uiteindelijk bij het ordenen-, en in betere proporties zien van je herinnering. Om te begrijpen waarom die soms bezit van je neemt en hoe je dat kan voorkomen. Maar ook dat die herinnering écht is en nooit zal weggaan. Je verleden is een onderdeel van jezelf, het neemt je overal mee naartoe en jij zal altijd volgen.

Maar of je het ook toelaat, hier en nu, is een keuze die jij zelf kan maken, elke keer opnieuw.

 

Dat besef schept perspectief, eindelijk vrijheid, ook al moet je er dan voor vechten!